Door: Arnold Yasin Mol

Afgelopen zondag was ik samen met mijn moslimorganisatie Nu-islam en een aantal moslimjongeren uit Almere uitgenodigd voor een interreligieuze ontmoeting met gereformeerde protestanten. Deze christenen hadden dit idee voorgesteld tijdens een ontmoeting bij een politiek debat in Almere. De intentie was een kennismaking om de overeenkomsten en verschillen te bespreken, en op deze manier een positieve relatie op te bouwen voor de toekomst.
 

Ik was zelf zeer blij verrast met dit voorstel, want de hand naar een vreemde toereiken kost lef. Ook was ik benieuwd wat hun ideeën zijn over islam en moslims en hoe open zij staan voor de ander. Wij liepen binnen na de kerkdienst, werden vriendelijk ontvangen en kregen een rondleiding in de kerk. Er was door beide partijen eten meegenomen die de stereotypen benadrukten, baklava door de Turk, broodjes kaas door de Nederlanders, en gekruide vis, salades, rijst en gebakken deeghapjes door de Egyptenaar, Pakistaan en Marokkaan.
 

De eerste botsingen van culturele verschillen lagen al op tafel. Het is altijd prachtig om te zien hoe de Nederlander zijn culturele broodje kaas graag opgeeft voor een buitenlandse hap. We gingen in een kring zitten en vervolgens stelden we ons voor. De aanwezige christenen waren allemaal jongeren van tussen de 20 en de 30. Hun kerk is voornamelijk een jongerenkerk met bijna 1100 leden. Wij zaten samen met voornamelijk de ‘ouderlingen’ die daar de leiding hadden.
 

Het gesprek begon met een uitleg van de reden voor deze eerste en bijzondere ontmoeting. “Moslims worden nu weggezet als een gevaar, en als zij dat bij jullie kunnen doen, zullen wij misschien over 50 jaar hetzelfde meemaken.” Ik vond deze opmerking een van de meest interessante, omdat de christenen de moslims niet automatisch benaderden als anders-gelovigen, maar als mede-gelovigen. Zij zagen de huidige situatie in Nederland niet als een aanval op islam, maar als een aanval op het geloof van mensen. Als gereformeerde christenen die zelf ‘conservatieve’ interpretaties hebben, stuiten zij vaak op onbegrip. Bijvoorbeeld op het werk.
 

Er was voor de ontmoeting al een vragenlijst opgesteld, en de eerste vraag aan moslims was dan ook: “Hoe bespreken jullie je geloof op werk, voel je wel of geen openheid daarover?” Omdat moslims meerdere stromingen en geen kerk (vast instituut) hebben, kwamen heel duidelijk de verschillen in interpretatie en de manier van de ander benaderen naar voren in de gesprekken. De individualiteit in geloof van de aanwezige moslims verraste de christenen die door tot dezelfde kerk te behoren, veel meer op één lijn zaten. Ikzelf focus heel erg op de overeenkomende normen en waarden in islam en christendom als een manier van bruggen bouwen, en liet de 10 geboden in de Qur’an zien die, op de sabbat na, compleet overeenkomen. De aanwezige jonge moslims zijn sinds kort weer intensief bezig met hun geloof, en kiezen door een nog jonge instabiele identiteit, vaak voor de orthodoxe stromingen die de afgelopen eeuw zijn ontstaan. Hierdoor waren zij meer bezig met prediken dan kennismaken. Ik herkende veel van mijzelf hierin, doordat ik hetzelfde heb meegemaakt in het eerste jaar van mijn bekering tot de islam. Bij de meeste mensen worden, naar mate de kennis en wijsheid groeit, de starre benaderingen vanzelf losgelaten en neemt het zelfvertrouwen in eigen inzicht toe.
 

Tijdens de twee uur durende kennismaking werd duidelijk dat er weinig verschillen zijn qua normen en waarden, het respect voor God en de liefde voor de mens. Op de drieëenheid na, kwamen de vele woorden en uitdrukkingen overeen van de geschriften en de gelovigen. Het was een bijzondere en ogen opende ontmoeting, die bij mij benadrukte hoe mooi en belangrijk dit soort gesprekken zijn. Door de vele overeenkomsten hadden de verschillen niet meer het gewicht dat zij voor de ontmoeting wel hadden. De drieëenheid was bijvoorbeeld een interessant discussie-onderwerp geworden. Bruggen bouw je met de overeenkomsten, die altijd in de meerderheid zullen zijn. Hierdoor kunnen zij het gewicht van verschillen dragen.

Column was geschreven voor Bruggenbouwers, een interreligieuze organisatie waar AY Mol bij betrokken is.